Skip to main content

Државата, матурата, оцените

Гледам тренд се сега матурскиве оцени. Слаби биле, децата не биле задоволни, родителите гневни на идејата да се полага матура. Државата била крива шо децата се со слаби оцени на тестирањата, товар било, мачно било.

Јас сум третата генерација која полагаше матура по нејзиното повторно воведување. И многу добро знам за што зборам кога зборам за ваквиот начин на тестирање. Она што во моментов навистина ми пречи се обвинвуањата према надлежните органи и образовните институции како главни виновници за слабите оцени од матурските испити.
Прво, матурскиот испит не го содржи баш ЦЕЛИОТ материјал учен во сите претходни четири години. Точно се изработува програма за полагање на државна матура во која јасно се наведени кои области и што од нив треба ученикот да биде способен да препознае.
Второ, кога ти четири години по ред ќе имаш 5ка по одреден предмет (еве математика ќе го земеме) тоа значи дека твоето знаење континуирано напредувало со самата надоградба на материјата која се изучува, затоа што без научена математика од прва година, нешто помалку веројатно е без проблем да ја совладаш математиката од трета година (а ако ја совладаш значи си го научил она што ти заостанало претходно). Ова директно се коси со обвинувањата дека материјал од 4 години не може да се спреми во една недела. Па боже господе, материјалот од последната година се учи во текот на таа една година пред матурата а останатите три, кога ќе земеме предвид дека точно се знае што се бара од секоја област, не се баш тешки да се спремат за еден месец.
Дополнително, чија е кривицата шо децата немаат време да ги спремат предметите? Некој им наредува да седнат најрано една недела пред испитите и да спремаат 4 предмети за државна матура? Ќе тргнам од себе кога учам, секогаш викам „Ај бе има време, од утре ќе почнам“ и оп, стигнало полагањето, тропа на врата. Така да, тој проблем со недостигот на време директно е поврзан со заинтересираноста на ученикот да го совлада материјалот.
Идат тука муабети сега „А ти шо мислиш дека на 18 годишник му е дојдено до учење и полагање?“. Епа всушност, ако не му е дојдено до учење и полагање, нема да му е дојдено ни до неговата слаба оцена пошо без желба за лично надоградување шо мајка бара на факултет да пополнува квота?
И се трудам а не можам да разберам зошто родителите не се замислат на што е резултат слабата оцена. Ќе речете незаинтересрани професори предаваат. И мене македонски не ми беше некоја најпрекрасна професорка, ама си имав бе тропојќе у главата, си седнував си читав лектири за обработка, си ги пишував писмените онака како што треба а не колку да имам пошо и онака нема да ги прегледа по прописи. Учев граматика, колку што ме интересираше јазикот, за да не бидам циркуз коа зборам или коа официјално се обраќам некому во пишана форма. А не го бараше професорката тоа од мене. Всушност, мислам дека беше потребно и само да се појавам на час за во старт тројка да имам. И требаше тука да застанам јас?
Образованието не е нешто каде треба да седиме со скрстени раце и да чекаме некој со инка да ни стави во глава. Колку е труд на професорот, толку треба да е труд и на ученикот. Кога мене ми стигнаа резултатите од полагањето на државната матура во ниту еден момент не реков „ЛЕЛЕ ФАЛА БОГУ ПОЛОЖИВ“. Напротив, ниту Господ, ниту професорите, ниту мајка ми и татко ми не седеа место мене да учат. Трудот беше лично мој и го вложив за сам пред себе да можам да си бидам чист и да кажам дека ми се исплатела секоја вложена секунда а пропратно моите дома да се израдуваат на тоа дека успеале детето да го направат доволно свесно да размислува малку подалеку од тоа шо бројка ќе му го кити знаењето. Да, не ми одговараше ни на мене да полагам матура во најјаките години. Не ми се допадна идејата шо завршив сред јули со целиот процес пошо чекав оцени. Ама ми се допадна бе шо знаев дека оцените од претходните четири години, бар по тие четири предмети кои ги полагав ми се реални и потврдени со овој дел од тестирањето. А кога 1/3 од предметите ти е истестирана, сигурен си дека и другите горе - долу се стекнати навистина со труд и вложување а не со врски, стара слава и шарм.
За крај, далеку од тоа дека системот за полагање матура е беспрекорен. Уште подалеку дека на тој начин ќе натераш некој да седне да учи. Ама убаво е да се направи скрининг за тоа колку работи свеста на децата за самонапредување која е пак директно поврзана со тоа како родителот се погрижил детето да бутка низ животот.

Е сега, јасно ми е зошто се бунат родителите. Сфаќаат дека децата после 12 години образование немаат постигнато буквално ништо и директно од тоа влечат дека потфрлиле во правилното насочување на сопственото дете. А кога ти посочуваат на грешките и знаеш дека луѓето се во право, тоа боли. Особено кога станува збор за сопственото дете.

До подобри времиња кога децата ќе се срамат од својот личен неуспех а нема да обвинуваат други, останува да гледаме како е виновен системот но не и родителот.


Popular posts from this blog

Предновогдишна еуфорија

Не е еуфорија.

Комбинација од спомени од семејна топлина, од убава атмосфера, насмеани луѓе, симпатично украсени излози на продавници, накитени канделабри, дрвја, паркови, улици. Испреплетено со ладниот воздух, веењето на снег, тркалањето снежни топки за снешко, шарите на прозорите наутро. Чајот, столната ламба, книгата, тивката божиќна компилација од музика пуштена да ја надополнува атмосферата во позадина. Трепелтивата светлина од миризливата свеќа, волнените капа, шал и ракавици. Сеќавањето на многуте честитки кои ги праќавме и добивавме, избирањето на истите по тезгите на плоштад. Китење на елката, отплеткувањето на сијаличките и нивната музика, бирањето на нови лампиони и украси во поранешен Смешко на Максим Горки. Санката на полјаната до зграда, пакетчињата под елка, плишаните новогодишни мечиња. Зимскиот распуст, игрите со снег, мавањето со топки снег по автобуси, лижењето мразулци кои висат од покриви и натстрешници.
И денес, бидејќи многу од ова фали, поради обврските кои ги…

Култура

Доволно е да излезете до маалската продавница, не мора подалеку да отидете, за да забележите шо народ сме и колку многу ни фали за да можеме да кажеме дека сме современо општество.
Одиш накај маркет и пред да влезеш забележуваш дека рандом чоек број 1 не задржува врата на рандом чоек број 2 натоварен со кеси.
Влагаш у маркет, на сред пат застанала госпоЖа со натапирана фризура, бордно кармин, тегет комплетче и збори на телефон за шо ѝ треба дома расчепатена со газот на едниот крај од патот а со количката на другиот. Те гледа дека пробуваш да поминеш, и не, не се трга. Ќе и се измести колкот најверојатно.
Стигаш на каса и ооооп рандом чоек број 3 те потепува за да застане пред тебе пошо нели он има само цигари да земе а и се брза, пошо ти си најслободниот чоек на цел свет и времето секогаш е во твоја корист.
Дополнително на каса, ако не ѝ се погодил денот на касиерката ти го џитка кусурот низ цел маркет па ти иди собирај ги 50те денари што ти ги вратила во форма денарче и две денарчиња…

Скопје и ноќниот живот

Не знам дали е до мене (не е!) или до градот наш насушен, ама постов ќе го почнам директно со потенцирање на неговата цел - НОЌНИОТ ЖИВОТ У ГРАДОВ Е СРАЊЕ!

Ако тргнете во петок вечер да излезете, без притоа да немате некаде резервација, шансите да најдете место се нула. Скопје е веројатно првиот град во светот каде се резервираат места на шанк. Од кога по ѓаволите шанкот е нешто што се резервира?! Као, ако е празно, застануваш пиеш и си идеш, ако не е само си идеш и тоа е тоа.

Вториот агол од кој можете да го разгледате нашиот ноќен живот е изборот на локали каде може да отидете. Не знам, 10 нека се преку сила. Години уназад се истите локали само шо на година дена менуваат име и лик, две недели има поразлична музика и концепт на забави и после тоа - сè по старо.

- Беше у тоа новото на плоштад? Многу е добро, се вика 'рендомиме'.
- Не беше тоа 'претходнорендомиме'?
- Па да ама се смени газдата и внатре малку ентериерот и сеа е многу кул место.
* исти фаци, иста музика, …