Есен е. Природата почнува да се повлекува, да умира, да исчезнува. Небото почнува сè почесто да плаче за многуте бои кои се губат и се заменуваат со сивилото на ладот. Се раѓа една општоприфатена депресија. Шеташ по улица и во сечии очи, дури и во оние насмеаните, наоѓаш по некоја ронка меланхолија која успева да допре до тебе и да почне полека да те претопува во општиот хаос на недефинирани емоции. Од очила за сонце, преминуваш во влечење на чадор за дожд кој ти треба најмногу оној пат кога ќе го заборавиш дома или на факултет.
Наутро, ја вадиш ногата од под ќебе и сфаќаш дека ќе ти треба сета сила на светот за да се измолкнеш од топлината и сигурноста на креветот и да стапнеш во ладот на денот исполнет со обврски кои поради недостаток на сонце ќе бидат минимум три пати потешки. Вировите по улица ги користиш како огледало за некој паралелелн универзум во кој се надеваш дека енергијата нема да ти биде исцицана од депресијата на околината. Погледнуваш надолу, кон еден вир и се соочуваш со она од што се плашеше дека те дефинира во овој универзум. Токму во тој момент задувува студен ветер и ти го всадува во нос мирисот на гнилите паднати пожолтени лисја кој можеби е и единствениот добар аспект на едно од четирите расположенија на природата. Прекрасната сончева глетка низ прозор е заменета со замаглени и растечени стакла кои, ако не ги забришеш со рака, не можеш ниту да претпоставиш што се гледа преку нив.
Термосот сè почесто го полниш со чај, наместо со кафе. Мирисот на планински чај со лимон и мед те потсетува на дамнешните качувања на Водно до планинарскиот дом со твоите кога како дете сè ти беше многу поедноставно. И ете ја уште едната состојка за депресија - споредување на безгрижноста пред некој број на години со онаа сега која всушност веќе и ја нема. Почнуваш да се ежиш од помислата дека детето во тебе е тотално изгубено.
И додека сето ова успева да јаде по еден мал дел од душата и мирот со кои би требало да се будиме секое сабајле, таа една личност ќе се најде да ти се појави во животот. Не дека во тој момент исчезнува сето она наведено погоре. Не дека со тоа престануваат грижите и обврските кои чекаат да бидат завршени. Едноставно, станува полесно. Ти дава надеж дека и во тој период кога природата решила да се сокрие и да нè остави да се нишаме на ветрот, сепак може да се појави никулец на нова надеж, на нешто ново, на нешто убаво. Нешто кое нема да зависи од топлината на сончевите зраци, ниту пак од влажноста на воздухот. Нешто што нема да биде смрзнато од сланата која со секој нов ден ќе биде сè почеста. Туку едноставно ќе функционира. И затоа што ќе бидеш среќен што во таков страшно депресивен свет се појавило нешто интересно, ќе направиш сè што е во твоја моќ за да процути додека сè останато наоколу венее. Е токму таа личност ќе вреди да ја задржиш до тебе. Личноста што ќе биде пролетта во твојата есен. Сè што ќе треба ти да направиш е да не го обезбоиш светот кој го сака и од кој можеби и ти полека стануваш дел.
А се трудам.