Skip to main content

Глобализација на една мисла

Да, честа појава на фејсбук деновиве.
Напишете статус со драматична порака и пратете го да кружи по фејсбук заедницата.
Не е споделувањето на вакви статуси она кое всушност ми пречи. Ми пречат луѓето кои на овие работи коментираат максимално сакркастично и притоа себе се гледаат како да перфектно ја презентирале иронијата на која ги научиле некои 20на епизоди од серијана Хаус.
Пред некој ден, кога кружеше пораката за ракот, прочитав ваков статус: Глупав рак. Зашто не се излекуваш со тоа што ти пишуваат на Фејсбук?
Колку и да изгледа бесцелно и глупаво да се постираат такви статуси, нели е поглупаво да се даваат вакви коментари? Колку ниско треба да падне еден човек за само да добие 10-15 likes на статус и да изгледа како да е свесен повеќе од оние кои го споделиле тоа? Со што ќе се израмнуваме само за да се направиме појаки од оние лигавите кои споделуваат срцепарателни приказни преку статуси?
Не можам да почнам да размислувам во што се гледа задоволството ако плукнеш по некој кој не одговара на твоите критериуми за јак човек. Не сакам да помислам како тоа јас ќе се ставам над другите само со фактот дека саркастично сум прокоментирал глобална појава.
Едноставно преку глава ми е веќе од оние мали, бездушни хејтери кои ја чекаат секоја прилика да се покажат во што се најдобри.
Доколку ви пречат такви статуси, доколку ви пречат такви појави, бришете ги оние кои ги постираат. Фејсбук никого од вас не натера да адне 1000 пријатели. Фејсбук никого од вас не тера да ги задржите истите.
Мене воопшто не ми е гајле, а пак ниту можам да знам колку од вашите пријатели го споделиле со вас истото кое сум го споделил и јас.
И наместо да се правите интересни постирајќи морално прости статуси за само да навредите некого, пишете им на профил лично на оние кои ве изнервирале. Ако ги има многу, можеби проблемот е во вашиот избор на пријатели.

А доколку мислите дека со еден статус нема да смените ништо, прашајте човек болен од рак до кој допрела пораката за која зборувам колку всушност му значи истата.

Но, како што викаат: Haters gonna hate. И ништо нема да ја подобри закржлавеноста на нивниот систем за перцепција.

Popular posts from this blog

Предновогдишна еуфорија

Не е еуфорија.

Комбинација од спомени од семејна топлина, од убава атмосфера, насмеани луѓе, симпатично украсени излози на продавници, накитени канделабри, дрвја, паркови, улици. Испреплетено со ладниот воздух, веењето на снег, тркалањето снежни топки за снешко, шарите на прозорите наутро. Чајот, столната ламба, книгата, тивката божиќна компилација од музика пуштена да ја надополнува атмосферата во позадина. Трепелтивата светлина од миризливата свеќа, волнените капа, шал и ракавици. Сеќавањето на многуте честитки кои ги праќавме и добивавме, избирањето на истите по тезгите на плоштад. Китење на елката, отплеткувањето на сијаличките и нивната музика, бирањето на нови лампиони и украси во поранешен Смешко на Максим Горки. Санката на полјаната до зграда, пакетчињата под елка, плишаните новогодишни мечиња. Зимскиот распуст, игрите со снег, мавањето со топки снег по автобуси, лижењето мразулци кои висат од покриви и натстрешници.
И денес, бидејќи многу од ова фали, поради обврските кои ги…

Баба ми

Годинава излезе да е онаа преку 2-3 години коа се кречи дома па коа се ротира мебел па коа се прередува сè што ќе се најде дома, нели за да се освежи атмосферата и целиот ентериер.
И фала богу успеав да ги натерам мајка ми и брат ми да попуштат и да почнеме да фрламе некои стари работи кои зафаќаат место, никако не се користат и само пречат.
Трета недела како сме растурени дома и еве денес почна крајот.
Се намести сè кај што треба да биде, се средивме и ние малку и остана сеа само селектирањето на работите шо ќе си одат и тие шо ќе останат.

Недела. Глупа недела. Ден пред работа. Пред 5 ултра напукани денови со обврски.
И ден кога брат ми излага и останувам сам да разгледам шо ќе лета у канта шо ќе остане дома да потсеќа на минатото.

И седнувам така, кутија по кутија, сè што стоело под спалната да прочепкам, да видам.
Налетувам на една кутија со пликоа. Зелени, жолти, бели, црвени. Секакви пликоа.
Отворам во нив, и напикани по неколку честитки, онака на купче по 5-6 за да не стојат на …

Скопје и ноќниот живот

Не знам дали е до мене (не е!) или до градот наш насушен, ама постов ќе го почнам директно со потенцирање на неговата цел - НОЌНИОТ ЖИВОТ У ГРАДОВ Е СРАЊЕ!

Ако тргнете во петок вечер да излезете, без притоа да немате некаде резервација, шансите да најдете место се нула. Скопје е веројатно првиот град во светот каде се резервираат места на шанк. Од кога по ѓаволите шанкот е нешто што се резервира?! Као, ако е празно, застануваш пиеш и си идеш, ако не е само си идеш и тоа е тоа.

Вториот агол од кој можете да го разгледате нашиот ноќен живот е изборот на локали каде може да отидете. Не знам, 10 нека се преку сила. Години уназад се истите локали само шо на година дена менуваат име и лик, две недели има поразлична музика и концепт на забави и после тоа - сè по старо.

- Беше у тоа новото на плоштад? Многу е добро, се вика 'рендомиме'.
- Не беше тоа 'претходнорендомиме'?
- Па да ама се смени газдата и внатре малку ентериерот и сеа е многу кул место.
* исти фаци, иста музика, …