Китовите од Данска.
Денес за тоа се фатија да мудруваат дека не требало да им се придава толку значење. Демек децата во Африка биле поважни, децата во Африка би дале сè за да го имаат вниманието кое им се посвети на китовите денес.
Истите тие луѓе кои денес мрчат за китовите во корист на афричките деца, утре кога секој од нас ќе стави статус дека треба да се подигне свеста за животот на децата во Африка, ќе промрчи како тоа ние на правиме нишо конкретно и само пишуваме статуси.
Тогаш децата во Африка ќе станат сосем неважни, откако претходно веќе ги искористиле како материјал за споредба со данските китови.
Не сфаќам, задоволство ли е да седнеш и да мрчнеш било каде, на било што без ниту малце да размислиш дали си во право?
Влегува ли како искуство во CV она што сè повеќе станува главен тренд по социјалниве мрежи?
Вчера сметаше зошто сите посветиле твит/фб пост за Гоце. Денес смета она што го дискутирав погоре.
А утре кога ќе се осврнеме на некој тежок проблем кој го засега човештвото, пак ќе се најде замерка дека замараме и дека ништо не правиме, иако конкретно тој пример од истите луѓе бил даден како поважен од претходно проширените статуси.
Порано да отскокнуваш од средината со некоја особина беше важна карактеристика. Сега гледам во мода е негацијата на сопствените ставови само за да изгледаат луѓево постабилни и поприземјени.