Skip to main content

Боите и светлината

Забележувајќи ја последната ѕвезда на небото, заборавам дека постои нешто надвор од овој свет. Ја гледам како таа ја губи својата сјајност и полека избледнува, претопувајќи се во зракот на сонцето кој полека почна да ја освојува целата небесна површина.
Како златен прав кој полека ме гали по лицето, ја чувствував нежноста на сонцето. Топлината ги натера неколкуте гнезда на околните дрвја да запеат. Птиците ги истегнуваа своите крилја за полека да тргнат во потрага по својот плен, својот опстанок. Сè уште седам и се воодушевувам на будењето на еден нов свет кој навидум е многу поубав од оној во кој мојата душа ја достигнува нирваната. Мирот уште еднаш е прекршен со остриот звук на утринискиот ветер кој се појави по течението на реката, околу која веќе успеале да се наредат неколкуте селски крави за да се напојат со свежа вода. Мирисот на трева навлегува длабоко во моите ноздри, оставајќи ме замислен и загледан некаде таму зад планините. Со изгубен поглед, бесцелно, се обидувам да го пронајдам изворот на реката која толку силно ме растревожи. Дали немирот во мене е последица на новото и непознатото, или е чувството на совршенство?
И додека воздигнувањето на сонцето сè уште траеше, боите на цветовите за мене почнаа да имаат поинакво значење. Ја сфатив топлината на црвените булки. Ме поклопи свежината на сината дрвеника. Белата невиност на неколкуте речни кали ми даде до знаење дека светот е убаво место за живеење. А жолтиот цвет на нарцисот ми покажа дека сонцето го оставило својот печат и на земјата. Уште еднаш вдишувам од свежиот утрински воздух, кој ме натера да ги отворам очите поубаво.
Смирено ја гледам малата црвено-црна бубамара која ме лази по коленото и ја оставам да го изоди својот пат. Не е таа виновна што јас морав моето место да го најдам помеѓу густата зелена трева. Одеднаш летнува. Среќа?!
Па секако. Малку ли е човек кој цел живот живеел во мрак, да ја добие сета оваа убавина сервирана пред себе. Сега ја сфатив убавината на животот. Таа е во боите и во светлината. Среќен сум што прогледав, а и што имав среќа да ја видам вистината.

Popular posts from this blog

Предновогдишна еуфорија

Не е еуфорија.

Комбинација од спомени од семејна топлина, од убава атмосфера, насмеани луѓе, симпатично украсени излози на продавници, накитени канделабри, дрвја, паркови, улици. Испреплетено со ладниот воздух, веењето на снег, тркалањето снежни топки за снешко, шарите на прозорите наутро. Чајот, столната ламба, книгата, тивката божиќна компилација од музика пуштена да ја надополнува атмосферата во позадина. Трепелтивата светлина од миризливата свеќа, волнените капа, шал и ракавици. Сеќавањето на многуте честитки кои ги праќавме и добивавме, избирањето на истите по тезгите на плоштад. Китење на елката, отплеткувањето на сијаличките и нивната музика, бирањето на нови лампиони и украси во поранешен Смешко на Максим Горки. Санката на полјаната до зграда, пакетчињата под елка, плишаните новогодишни мечиња. Зимскиот распуст, игрите со снег, мавањето со топки снег по автобуси, лижењето мразулци кои висат од покриви и натстрешници.
И денес, бидејќи многу од ова фали, поради обврските кои ги…

Баба ми

Годинава излезе да е онаа преку 2-3 години коа се кречи дома па коа се ротира мебел па коа се прередува сè што ќе се најде дома, нели за да се освежи атмосферата и целиот ентериер.
И фала богу успеав да ги натерам мајка ми и брат ми да попуштат и да почнеме да фрламе некои стари работи кои зафаќаат место, никако не се користат и само пречат.
Трета недела како сме растурени дома и еве денес почна крајот.
Се намести сè кај што треба да биде, се средивме и ние малку и остана сеа само селектирањето на работите шо ќе си одат и тие шо ќе останат.

Недела. Глупа недела. Ден пред работа. Пред 5 ултра напукани денови со обврски.
И ден кога брат ми излага и останувам сам да разгледам шо ќе лета у канта шо ќе остане дома да потсеќа на минатото.

И седнувам така, кутија по кутија, сè што стоело под спалната да прочепкам, да видам.
Налетувам на една кутија со пликоа. Зелени, жолти, бели, црвени. Секакви пликоа.
Отворам во нив, и напикани по неколку честитки, онака на купче по 5-6 за да не стојат на …

Скопје и ноќниот живот

Не знам дали е до мене (не е!) или до градот наш насушен, ама постов ќе го почнам директно со потенцирање на неговата цел - НОЌНИОТ ЖИВОТ У ГРАДОВ Е СРАЊЕ!

Ако тргнете во петок вечер да излезете, без притоа да немате некаде резервација, шансите да најдете место се нула. Скопје е веројатно првиот град во светот каде се резервираат места на шанк. Од кога по ѓаволите шанкот е нешто што се резервира?! Као, ако е празно, застануваш пиеш и си идеш, ако не е само си идеш и тоа е тоа.

Вториот агол од кој можете да го разгледате нашиот ноќен живот е изборот на локали каде може да отидете. Не знам, 10 нека се преку сила. Години уназад се истите локали само шо на година дена менуваат име и лик, две недели има поразлична музика и концепт на забави и после тоа - сè по старо.

- Беше у тоа новото на плоштад? Многу е добро, се вика 'рендомиме'.
- Не беше тоа 'претходнорендомиме'?
- Па да ама се смени газдата и внатре малку ентериерот и сеа е многу кул место.
* исти фаци, иста музика, …