Забележувајќи ја последната ѕвезда на небото, заборавам дека постои нешто надвор од овој свет. Ја гледам како таа ја губи својата сјајност и полека избледнува, претопувајќи се во зракот на сонцето кој полека почна да ја освојува целата небесна површина.
Како златен прав кој полека ме гали по лицето, ја чувствував нежноста на сонцето. Топлината ги натера неколкуте гнезда на околните дрвја да запеат. Птиците ги истегнуваа своите крилја за полека да тргнат во потрага по својот плен, својот опстанок. Сè уште седам и се воодушевувам на будењето на еден нов свет кој навидум е многу поубав од оној во кој мојата душа ја достигнува нирваната. Мирот уште еднаш е прекршен со остриот звук на утринискиот ветер кој се појави по течението на реката, околу која веќе успеале да се наредат неколкуте селски крави за да се напојат со свежа вода. Мирисот на трева навлегува длабоко во моите ноздри, оставајќи ме замислен и загледан некаде таму зад планините. Со изгубен поглед, бесцелно, се обидувам да го пронајдам изворот на реката која толку силно ме растревожи. Дали немирот во мене е последица на новото и непознатото, или е чувството на совршенство?
И додека воздигнувањето на сонцето сè уште траеше, боите на цветовите за мене почнаа да имаат поинакво значење. Ја сфатив топлината на црвените булки. Ме поклопи свежината на сината дрвеника. Белата невиност на неколкуте речни кали ми даде до знаење дека светот е убаво место за живеење. А жолтиот цвет на нарцисот ми покажа дека сонцето го оставило својот печат и на земјата. Уште еднаш вдишувам од свежиот утрински воздух, кој ме натера да ги отворам очите поубаво.
Смирено ја гледам малата црвено-црна бубамара која ме лази по коленото и ја оставам да го изоди својот пат. Не е таа виновна што јас морав моето место да го најдам помеѓу густата зелена трева. Одеднаш летнува. Среќа?!
Па секако. Малку ли е човек кој цел живот живеел во мрак, да ја добие сета оваа убавина сервирана пред себе. Сега ја сфатив убавината на животот. Таа е во боите и во светлината. Среќен сум што прогледав, а и што имав среќа да ја видам вистината.
Како златен прав кој полека ме гали по лицето, ја чувствував нежноста на сонцето. Топлината ги натера неколкуте гнезда на околните дрвја да запеат. Птиците ги истегнуваа своите крилја за полека да тргнат во потрага по својот плен, својот опстанок. Сè уште седам и се воодушевувам на будењето на еден нов свет кој навидум е многу поубав од оној во кој мојата душа ја достигнува нирваната. Мирот уште еднаш е прекршен со остриот звук на утринискиот ветер кој се појави по течението на реката, околу која веќе успеале да се наредат неколкуте селски крави за да се напојат со свежа вода. Мирисот на трева навлегува длабоко во моите ноздри, оставајќи ме замислен и загледан некаде таму зад планините. Со изгубен поглед, бесцелно, се обидувам да го пронајдам изворот на реката која толку силно ме растревожи. Дали немирот во мене е последица на новото и непознатото, или е чувството на совршенство?
И додека воздигнувањето на сонцето сè уште траеше, боите на цветовите за мене почнаа да имаат поинакво значење. Ја сфатив топлината на црвените булки. Ме поклопи свежината на сината дрвеника. Белата невиност на неколкуте речни кали ми даде до знаење дека светот е убаво место за живеење. А жолтиот цвет на нарцисот ми покажа дека сонцето го оставило својот печат и на земјата. Уште еднаш вдишувам од свежиот утрински воздух, кој ме натера да ги отворам очите поубаво.
Смирено ја гледам малата црвено-црна бубамара која ме лази по коленото и ја оставам да го изоди својот пат. Не е таа виновна што јас морав моето место да го најдам помеѓу густата зелена трева. Одеднаш летнува. Среќа?!
Па секако. Малку ли е човек кој цел живот живеел во мрак, да ја добие сета оваа убавина сервирана пред себе. Сега ја сфатив убавината на животот. Таа е во боите и во светлината. Среќен сум што прогледав, а и што имав среќа да ја видам вистината.