Skip to main content

Тежок живот

Имаме сите по најмалку една фацка у животот шо кога и да ни се појави пред очи со себе си ги носи сите потонати бродови, срушени згради и пропаднати инвестиции.
Муабетот започнува со едно просто Како си? за на тоа да се надоврзе еден одговор од неколку тома кој и те како ќе те натера да се мразиш затоа што си бил доволно учтив да прашаш.
Вистинска случка:
Седам јас така со повеќе познаници меѓу кои една девојка апсолвентка на Филозофскиот факултет при УКИМ. Се развиваат приказни од типот кој, колку е изморен, од што, зошто, од кога, до кога. Секој си ја кажува својата мака притоа давајќи некаква утеха на другиот воедно секој од нив обидувајќи се да си ги одржи очите отворени и телото во некаква си достојна положба. Другарка се жали дека нема време да отиде дома да отспие (ученичка во ДМБУЦ) поради многубројни ангажмани од школото вон школското време. Другар се жали дека не може да постигне со предавањата и материјалот за учење во соодветно време за да може на раат да си отиде на полагања и да заврши со тој проблем. Јас се жалам дека преку глава ми е од дишењето на хемикалиите во лабораторија во која не ми е овозможен целиот потребен прибор за работа, па морам да импровизирам и наместо со дрвени штипки или соодветни други помагала, јас загреаните предмети да ги фаќам со свиткан ракав од мантилот. И така секој со своите проблеми наидуваме на следниов муабет од погоре посочената познаничка, студентка на филозофија, воедно и постара од сите пристуни во групата.
-Што знаете вие што е тешко? Дали знаете како е да се учи филозофија? Дали знаете колкави книги влечам секој ден до читална и назад за да го задржам просекот со кој земам стипендија? Не сте виделе вие уште ништо од полагања испити, колоквиуми, седење на предавања до ниедно време (нели јас не студирам хемија и не знам како е по цел ден да си на факултет). Имате уште мноооогу фурни леб да изедете додека стигнете до она до кое сум стигнала јас. Маката тек допрва ви доаѓа. Не туку се жалете кога не знаете како ни е на нас што малку повеќе се трудиме да постигнеме во животот.
И во тој момент, кога заврши монологот на дотичната познаничка, мислев дека можам комотно да повраќам добри 2 до 3 саати без престан од што се изнаслушав како тоа моите проблеми не се достојни за да се наречат проблеми кога она имала далеку поголеми од моите.

Еден апел до девојкава и до сите слични на неа. Може ви е тешко на вас, може се трудите многу да постигнете, ама додека не се ставите во туѓа кожа не можете да кажете дека на некој животот му е мед и млеко. Животот е нормално и за некои да е потежок а за некои полесен. Сами ги бираме патеките кои ќе ги поминуваме. Ако мислите дека сте способни туѓите патеки да ги изодите без проблем, откажете се од својата која толку ве измачува и фатете ги нашите и покажете ни каде грешиме штом се жалиме со така банални проблеми.
Во спротивно, устата у чворче и терајте како знаете.


Popular posts from this blog

Предновогдишна еуфорија

Не е еуфорија.

Комбинација од спомени од семејна топлина, од убава атмосфера, насмеани луѓе, симпатично украсени излози на продавници, накитени канделабри, дрвја, паркови, улици. Испреплетено со ладниот воздух, веењето на снег, тркалањето снежни топки за снешко, шарите на прозорите наутро. Чајот, столната ламба, книгата, тивката божиќна компилација од музика пуштена да ја надополнува атмосферата во позадина. Трепелтивата светлина од миризливата свеќа, волнените капа, шал и ракавици. Сеќавањето на многуте честитки кои ги праќавме и добивавме, избирањето на истите по тезгите на плоштад. Китење на елката, отплеткувањето на сијаличките и нивната музика, бирањето на нови лампиони и украси во поранешен Смешко на Максим Горки. Санката на полјаната до зграда, пакетчињата под елка, плишаните новогодишни мечиња. Зимскиот распуст, игрите со снег, мавањето со топки снег по автобуси, лижењето мразулци кои висат од покриви и натстрешници.
И денес, бидејќи многу од ова фали, поради обврските кои ги…

Култура

Доволно е да излезете до маалската продавница, не мора подалеку да отидете, за да забележите шо народ сме и колку многу ни фали за да можеме да кажеме дека сме современо општество.
Одиш накај маркет и пред да влезеш забележуваш дека рандом чоек број 1 не задржува врата на рандом чоек број 2 натоварен со кеси.
Влагаш у маркет, на сред пат застанала госпоЖа со натапирана фризура, бордно кармин, тегет комплетче и збори на телефон за шо ѝ треба дома расчепатена со газот на едниот крај од патот а со количката на другиот. Те гледа дека пробуваш да поминеш, и не, не се трга. Ќе и се измести колкот најверојатно.
Стигаш на каса и ооооп рандом чоек број 3 те потепува за да застане пред тебе пошо нели он има само цигари да земе а и се брза, пошо ти си најслободниот чоек на цел свет и времето секогаш е во твоја корист.
Дополнително на каса, ако не ѝ се погодил денот на касиерката ти го џитка кусурот низ цел маркет па ти иди собирај ги 50те денари што ти ги вратила во форма денарче и две денарчиња…

Скопје и ноќниот живот

Не знам дали е до мене (не е!) или до градот наш насушен, ама постов ќе го почнам директно со потенцирање на неговата цел - НОЌНИОТ ЖИВОТ У ГРАДОВ Е СРАЊЕ!

Ако тргнете во петок вечер да излезете, без притоа да немате некаде резервација, шансите да најдете место се нула. Скопје е веројатно првиот град во светот каде се резервираат места на шанк. Од кога по ѓаволите шанкот е нешто што се резервира?! Као, ако е празно, застануваш пиеш и си идеш, ако не е само си идеш и тоа е тоа.

Вториот агол од кој можете да го разгледате нашиот ноќен живот е изборот на локали каде може да отидете. Не знам, 10 нека се преку сила. Години уназад се истите локали само шо на година дена менуваат име и лик, две недели има поразлична музика и концепт на забави и после тоа - сè по старо.

- Беше у тоа новото на плоштад? Многу е добро, се вика 'рендомиме'.
- Не беше тоа 'претходнорендомиме'?
- Па да ама се смени газдата и внатре малку ентериерот и сеа е многу кул место.
* исти фаци, иста музика, …