Секое проклето утро морам да станам од кревет, да се дотепам до WC, да се помирам со тоа колку страшно изгледам наутро и да прифатам дека денот може да се влошува со секоја помината секунда.
Треба да се соочам со фактот дека секогаш ми бега автобуост со кој веќе каснам 10на минути па дури и понекогаш да ги прежалам парите кои ќе ги фрлам на такси за да стигнам на некакво си глупо предавање на кое нема ни да се пушти список.
Додека да се средам, низ глава обавезно ми поминуваат некакви си глупи мисли кои ме тераат да се каам за постапките од претходниот ден и да се подзамислам како воопшто луѓето и ме трпат понекогаш во нивна близина. Секако мисливе ми се прекинуваат секој пат кога ќе фрлам поглед во огледало токму поради она што е наведено погоре во првата реченица.
Доаѓа моментот кога со страв влагам во кујна затоа што татко ми си има обичај пред да излезе за на работа да ја отвори вратата од терасата по што кујната е секако оладена до температура на топење на азотот, која е точно -210°C.
Доколку се среќните денови кога не ми трчаат пингивни низ кујна многу ми е полесно да стигнам до шпоретот и да ја уклучам најмалата рингла што е првиот паметен потег кој го правам откако ќе станам.
Следува загревањето на водата за кое време сфаќам дека мантилот за лабораторија не ми е здиплен. Сфаќам дека немам одговорено на предлабораториските прашања без кои вежбата истиот ден не би можел да ја работам од каде се повлекува фактот дека џабе ќе носам мантил. Кога на ова ќе го додадам фактот дека настинката сè повеќе се зајачува, почнувам видно да паничам паралелно со фактот дека следниот ден треба да имам направено презентација.
Во тој момент мислите ми се прекинат од звукот на зовриената вода. Го отворам висечето каде го чувам скапоцениот дар на природата. Ја земам кутијата и полека ја отворам. Полека но сигурно ме обзема тој божествен мирис - мирисот на кафето. Со лажичката ја нарушувам хармонијата која владее меѓу тие прекрасни зрна. Занесен од мирисот, почнувам да ја мешам жешката вода во која инстанттно се топат оние иситнети зрна. Во тој момент се појавува еден посилен, позашеметувачки и поостар мирис. Мирисот на штотуку подготвено топло кафе.
Токму тој мирис како ветер ги растерува сите проблеми кои веќе ми се навртеле како облаци за само половина час после будењето.
Одеднаш сè е убаво. И смрзнатата кујна станува пријатна, и мантилот е лесен за диплење и вежбата е интересна за читање и пишување. Презентацијата која треба да е готова за наредниот ден е скоро цела испланирана во глава, па ја чека реализацијата штом се вратам дома.
Би сакале ли една шолја топло кафе?
Треба да се соочам со фактот дека секогаш ми бега автобуост со кој веќе каснам 10на минути па дури и понекогаш да ги прежалам парите кои ќе ги фрлам на такси за да стигнам на некакво си глупо предавање на кое нема ни да се пушти список.
Додека да се средам, низ глава обавезно ми поминуваат некакви си глупи мисли кои ме тераат да се каам за постапките од претходниот ден и да се подзамислам како воопшто луѓето и ме трпат понекогаш во нивна близина. Секако мисливе ми се прекинуваат секој пат кога ќе фрлам поглед во огледало токму поради она што е наведено погоре во првата реченица.
Доаѓа моментот кога со страв влагам во кујна затоа што татко ми си има обичај пред да излезе за на работа да ја отвори вратата од терасата по што кујната е секако оладена до температура на топење на азотот, која е точно -210°C.
Доколку се среќните денови кога не ми трчаат пингивни низ кујна многу ми е полесно да стигнам до шпоретот и да ја уклучам најмалата рингла што е првиот паметен потег кој го правам откако ќе станам.
Следува загревањето на водата за кое време сфаќам дека мантилот за лабораторија не ми е здиплен. Сфаќам дека немам одговорено на предлабораториските прашања без кои вежбата истиот ден не би можел да ја работам од каде се повлекува фактот дека џабе ќе носам мантил. Кога на ова ќе го додадам фактот дека настинката сè повеќе се зајачува, почнувам видно да паничам паралелно со фактот дека следниот ден треба да имам направено презентација.
Во тој момент мислите ми се прекинат од звукот на зовриената вода. Го отворам висечето каде го чувам скапоцениот дар на природата. Ја земам кутијата и полека ја отворам. Полека но сигурно ме обзема тој божествен мирис - мирисот на кафето. Со лажичката ја нарушувам хармонијата која владее меѓу тие прекрасни зрна. Занесен од мирисот, почнувам да ја мешам жешката вода во која инстанттно се топат оние иситнети зрна. Во тој момент се појавува еден посилен, позашеметувачки и поостар мирис. Мирисот на штотуку подготвено топло кафе.
Токму тој мирис како ветер ги растерува сите проблеми кои веќе ми се навртеле како облаци за само половина час после будењето.
Одеднаш сè е убаво. И смрзнатата кујна станува пријатна, и мантилот е лесен за диплење и вежбата е интересна за читање и пишување. Презентацијата која треба да е готова за наредниот ден е скоро цела испланирана во глава, па ја чека реализацијата штом се вратам дома.
Би сакале ли една шолја топло кафе?