Skip to main content

Кафе

Секое проклето утро морам да станам од кревет, да се дотепам до WC, да се помирам со тоа колку страшно изгледам наутро и да прифатам дека денот може да се влошува со секоја помината секунда.
Треба да се соочам со фактот дека секогаш ми бега автобуост со кој веќе каснам 10на минути па дури и понекогаш да ги прежалам парите кои ќе ги фрлам на такси за да стигнам на некакво си глупо предавање на кое нема ни да се пушти список.
Додека да се средам, низ глава обавезно ми поминуваат некакви си глупи мисли кои ме тераат да се каам за постапките од претходниот ден и да се подзамислам како воопшто луѓето и ме трпат понекогаш во нивна близина. Секако мисливе ми се прекинуваат секој пат кога ќе фрлам поглед во огледало токму поради она што е наведено погоре во првата реченица.
Доаѓа моментот кога со страв влагам во кујна затоа што татко ми си има обичај пред да излезе за на работа да ја отвори вратата од терасата по што кујната е секако оладена до температура на топење на азотот, која е точно -210°C.
Доколку се среќните денови кога не ми трчаат пингивни низ кујна многу ми е полесно да стигнам до шпоретот и да ја уклучам најмалата рингла што е првиот паметен потег кој го правам откако ќе станам.
Следува загревањето на водата за кое време сфаќам дека мантилот за лабораторија не ми е здиплен. Сфаќам дека немам одговорено на предлабораториските прашања без кои вежбата истиот ден не би можел да ја работам од каде се повлекува фактот дека џабе ќе носам мантил. Кога на ова ќе го додадам фактот дека настинката сè повеќе се зајачува, почнувам видно да паничам паралелно со фактот дека следниот ден треба да имам направено презентација.
Во тој момент мислите ми се прекинат од звукот на зовриената вода. Го отворам висечето каде го чувам скапоцениот дар на природата. Ја земам кутијата и полека ја отворам. Полека но сигурно ме обзема тој божествен мирис - мирисот на кафето. Со лажичката ја нарушувам хармонијата која владее меѓу тие прекрасни зрна. Занесен од мирисот, почнувам да ја мешам жешката вода во која инстанттно се топат оние иситнети зрна. Во тој момент се појавува еден посилен, позашеметувачки и поостар мирис. Мирисот на штотуку подготвено топло кафе.
Токму тој мирис како ветер ги растерува сите проблеми кои веќе ми се навртеле како облаци за само половина час после будењето.
Одеднаш сè е убаво. И смрзнатата кујна станува пријатна, и мантилот е лесен за диплење и вежбата е интересна за читање и пишување. Презентацијата која треба да е готова за наредниот ден е скоро цела испланирана во глава, па ја чека реализацијата штом се вратам дома.

Би сакале ли една шолја топло кафе?

Popular posts from this blog

Предновогдишна еуфорија

Не е еуфорија.

Комбинација од спомени од семејна топлина, од убава атмосфера, насмеани луѓе, симпатично украсени излози на продавници, накитени канделабри, дрвја, паркови, улици. Испреплетено со ладниот воздух, веењето на снег, тркалањето снежни топки за снешко, шарите на прозорите наутро. Чајот, столната ламба, книгата, тивката божиќна компилација од музика пуштена да ја надополнува атмосферата во позадина. Трепелтивата светлина од миризливата свеќа, волнените капа, шал и ракавици. Сеќавањето на многуте честитки кои ги праќавме и добивавме, избирањето на истите по тезгите на плоштад. Китење на елката, отплеткувањето на сијаличките и нивната музика, бирањето на нови лампиони и украси во поранешен Смешко на Максим Горки. Санката на полјаната до зграда, пакетчињата под елка, плишаните новогодишни мечиња. Зимскиот распуст, игрите со снег, мавањето со топки снег по автобуси, лижењето мразулци кои висат од покриви и натстрешници.
И денес, бидејќи многу од ова фали, поради обврските кои ги…

Култура

Доволно е да излезете до маалската продавница, не мора подалеку да отидете, за да забележите шо народ сме и колку многу ни фали за да можеме да кажеме дека сме современо општество.
Одиш накај маркет и пред да влезеш забележуваш дека рандом чоек број 1 не задржува врата на рандом чоек број 2 натоварен со кеси.
Влагаш у маркет, на сред пат застанала госпоЖа со натапирана фризура, бордно кармин, тегет комплетче и збори на телефон за шо ѝ треба дома расчепатена со газот на едниот крај од патот а со количката на другиот. Те гледа дека пробуваш да поминеш, и не, не се трга. Ќе и се измести колкот најверојатно.
Стигаш на каса и ооооп рандом чоек број 3 те потепува за да застане пред тебе пошо нели он има само цигари да земе а и се брза, пошо ти си најслободниот чоек на цел свет и времето секогаш е во твоја корист.
Дополнително на каса, ако не ѝ се погодил денот на касиерката ти го џитка кусурот низ цел маркет па ти иди собирај ги 50те денари што ти ги вратила во форма денарче и две денарчиња…

Скопје и ноќниот живот

Не знам дали е до мене (не е!) или до градот наш насушен, ама постов ќе го почнам директно со потенцирање на неговата цел - НОЌНИОТ ЖИВОТ У ГРАДОВ Е СРАЊЕ!

Ако тргнете во петок вечер да излезете, без притоа да немате некаде резервација, шансите да најдете место се нула. Скопје е веројатно првиот град во светот каде се резервираат места на шанк. Од кога по ѓаволите шанкот е нешто што се резервира?! Као, ако е празно, застануваш пиеш и си идеш, ако не е само си идеш и тоа е тоа.

Вториот агол од кој можете да го разгледате нашиот ноќен живот е изборот на локали каде може да отидете. Не знам, 10 нека се преку сила. Години уназад се истите локали само шо на година дена менуваат име и лик, две недели има поразлична музика и концепт на забави и после тоа - сè по старо.

- Беше у тоа новото на плоштад? Многу е добро, се вика 'рендомиме'.
- Не беше тоа 'претходнорендомиме'?
- Па да ама се смени газдата и внатре малку ентериерот и сеа е многу кул место.
* исти фаци, иста музика, …