Зошто кога сме тука не знаеме каде сме? Зошто кога нè нема плачеме по изгубеното? Зар толку е плитка човековата мисла која секогаш како птица в лет одлетува и никогаш не се враќа? Колку солзи треба да бидат пролеани за да може душата да се исчисти? Дали болката и тагата се пропатни последици на животот или се само бледи дамки кои не следат сè додека ние тоа го сакаме? Премногу прашања, а ниту еден одговор.Ова беа нејзините последни зборови. Го затвори дневникот, пролеа една топла солза, која како бисер се стркала по нејзиното лице. Се погледна во огледалото, ја исчешла својата долга, руса коса. Го бакна писмото и го остави на масата, потпрено на шолјата кафе кое сè уште чадеше. Мислите ѝ се преплавија со желбата за самоубиство. Што следеше потоа?
И тука следи уште едно прашање. Дали некогаш ќе ги дознаам одговорите?
И повторно сува тишина која ми го пара срцето, давајќи ми до знаење дека секогаш за мене ќе постои нешто непознато, нешто кое никогаш нема да ми дава мира да спијам, затоа што ќе знам дека со мене и покрај мене има нешто кое го поседувам а не сум сигурен што всушност е.
Таа ги подигна двата тешки куфери, го напушти својот маж, и тргна во потрага по среќата. А среќата за неа овој пат беше со неговиот најдобар пријател.