Магла. Ја гледаш низ прозор и наеднаш ти се приспива, сакаш да се стуткаш под ќебе, да си свариш кафе и да пуштиш филм. Инстанто губиш желба да излезеш низ врата и да се движиш по не толку прегледните улици. Притоа, остриот студ на воздухот ќе ти ги распарува белите дробови потсетувајќи те дека требаше да си земеш шал. Сепак, убаво ти е - затоа што сепак остануваш дома на топло и сето ова погоре е само претпоставка.
Авантура вредна за памтење. Како пред две години кога ја баравме плажата во Улцињ и место по нормалниот пат коа тргнавме по едни козји патеки. Од една страна шумичка од друга, стрмна карпа и Јадран. Страв влеан во коски, ама убаво е. Пошо адреналинот се покачува и организмот ти е жив.
Река. Од оние планинските, на некои места што формираат каскадни водопади. Ја брцаш ногата внатре, ти смрзнува секоја можна клетка на телото и секое влакно ти се наежува. Ама ја гледаш, ѝ го чувствуваш студот допирајќи ја и ти текнува дека ти си тотална спротивност. Еден збир на емоции, преполни со топлина. И убаво е, затоа што поради тоа знаеш дека можеш себеси да се наречеш човек.
Искра, мала но способна да направи пожар. Да пеплоса неколку дрва, па дури и цела шума. Но искра и како онаа која се појавува кога ќе се заљубиш. Искра на верба во луѓето која колку и да се гасне, повторно се раѓа како феникс кој се издига од пепелта. И убаво ти е, затоа што знаеш дека нештата кружат - се обновуваат. Па се раѓа искра за подобро утре.
Опоен мирис. Како оној кој го осеќам постојано на твојот врат. Истиот оној мирис на кој ми мириса облеката кога си одам накај дома откако ќе се разделиме. Мирис кој ми фали кога ми фалиш и ти. Ама убаво е, затоа што утре повторно ќе те видам. И чувството е исто од почеток.
Авантура вредна за памтење. Како пред две години кога ја баравме плажата во Улцињ и место по нормалниот пат коа тргнавме по едни козји патеки. Од една страна шумичка од друга, стрмна карпа и Јадран. Страв влеан во коски, ама убаво е. Пошо адреналинот се покачува и организмот ти е жив.
Река. Од оние планинските, на некои места што формираат каскадни водопади. Ја брцаш ногата внатре, ти смрзнува секоја можна клетка на телото и секое влакно ти се наежува. Ама ја гледаш, ѝ го чувствуваш студот допирајќи ја и ти текнува дека ти си тотална спротивност. Еден збир на емоции, преполни со топлина. И убаво е, затоа што поради тоа знаеш дека можеш себеси да се наречеш човек.
Искра, мала но способна да направи пожар. Да пеплоса неколку дрва, па дури и цела шума. Но искра и како онаа која се појавува кога ќе се заљубиш. Искра на верба во луѓето која колку и да се гасне, повторно се раѓа како феникс кој се издига од пепелта. И убаво ти е, затоа што знаеш дека нештата кружат - се обновуваат. Па се раѓа искра за подобро утре.
Опоен мирис. Како оној кој го осеќам постојано на твојот врат. Истиот оној мирис на кој ми мириса облеката кога си одам накај дома откако ќе се разделиме. Мирис кој ми фали кога ми фалиш и ти. Ама убаво е, затоа што утре повторно ќе те видам. И чувството е исто од почеток.