Годинава излезе да е онаа преку 2-3 години коа се кречи дома па коа се ротира мебел па коа се прередува сè што ќе се најде дома, нели за да се освежи атмосферата и целиот ентериер.
И фала богу успеав да ги натерам мајка ми и брат ми да попуштат и да почнеме да фрламе некои стари работи кои зафаќаат место, никако не се користат и само пречат.
Трета недела како сме растурени дома и еве денес почна крајот.
Се намести сè кај што треба да биде, се средивме и ние малку и остана сеа само селектирањето на работите шо ќе си одат и тие шо ќе останат.
Недела. Глупа недела. Ден пред работа. Пред 5 ултра напукани денови со обврски.
И ден кога брат ми излага и останувам сам да разгледам шо ќе лета у канта шо ќе остане дома да потсеќа на минатото.
И седнувам така, кутија по кутија, сè што стоело под спалната да прочепкам, да видам.
Налетувам на една кутија со пликоа. Зелени, жолти, бели, црвени. Секакви пликоа.
Отворам во нив, и напикани по неколку честитки, онака на купче по 5-6 за да не стојат на отворено ама и да не се сите една по една спакувани.
Роденденски честитки, честитки шо сме им ги праќале на моите за годишнина, новогодишни честитки.
И меѓу тие новогодишните, една од 2003 од баба ми и дедо ми. Цел реферат испишан на честитката. И ја читам и ми доаѓа некоја неопислива топлина. Го познав ракописот на баба ми. Гледам горе десно поштенска марка. Која среќа бе. Луѓето живееа во станот до нас а честитките ни ги праќаа по пошта за да се радуваме.
И ми текна на баба ми. Почина во 2005, пред цели 10 години. Ретко ми текнува на неа, каква жена беше и колку нè сакаше. Ретко ми текнува пошо тогаш имав само 12-13 години. Бев 7мо одделение. И одамна е тоа.
Наеднаш враќање на сите спомени со неа, на сите смеења, на сите карања, на сите направени колачи, кифли, пити, сплетени џемперчиња, калци, шалови, капи и ракавици. На нејзината среќна насмевка на моите петки од школо.
Еднаш, се сеќавам, надвор ја видел некој стара женичка, ѝ понудил рачен саат да ѝ продаде за 150 денари. Она сакала да го земе за мене. Му дала 500 денари и он избегал со парите и не ѝ вратил кусур. Ама среќна беше кога дојде дома и кога кажа. Купила саат за внучето, не биле битни парите.
И дополнително, на радио има некои македонски стари поп песни, како у моментов шо иде Лоша Девојка од Тамара. Песната од таа година се погоди да биде.
Недело, кучко, фала ти шо присеќаш на старите времиња.
Одјава.
И фала богу успеав да ги натерам мајка ми и брат ми да попуштат и да почнеме да фрламе некои стари работи кои зафаќаат место, никако не се користат и само пречат.
Трета недела како сме растурени дома и еве денес почна крајот.
Се намести сè кај што треба да биде, се средивме и ние малку и остана сеа само селектирањето на работите шо ќе си одат и тие шо ќе останат.
Недела. Глупа недела. Ден пред работа. Пред 5 ултра напукани денови со обврски.
И ден кога брат ми излага и останувам сам да разгледам шо ќе лета у канта шо ќе остане дома да потсеќа на минатото.
И седнувам така, кутија по кутија, сè што стоело под спалната да прочепкам, да видам.
Налетувам на една кутија со пликоа. Зелени, жолти, бели, црвени. Секакви пликоа.
Отворам во нив, и напикани по неколку честитки, онака на купче по 5-6 за да не стојат на отворено ама и да не се сите една по една спакувани.
Роденденски честитки, честитки шо сме им ги праќале на моите за годишнина, новогодишни честитки.
И меѓу тие новогодишните, една од 2003 од баба ми и дедо ми. Цел реферат испишан на честитката. И ја читам и ми доаѓа некоја неопислива топлина. Го познав ракописот на баба ми. Гледам горе десно поштенска марка. Која среќа бе. Луѓето живееа во станот до нас а честитките ни ги праќаа по пошта за да се радуваме.
И ми текна на баба ми. Почина во 2005, пред цели 10 години. Ретко ми текнува на неа, каква жена беше и колку нè сакаше. Ретко ми текнува пошо тогаш имав само 12-13 години. Бев 7мо одделение. И одамна е тоа.
Наеднаш враќање на сите спомени со неа, на сите смеења, на сите карања, на сите направени колачи, кифли, пити, сплетени џемперчиња, калци, шалови, капи и ракавици. На нејзината среќна насмевка на моите петки од школо.
Еднаш, се сеќавам, надвор ја видел некој стара женичка, ѝ понудил рачен саат да ѝ продаде за 150 денари. Она сакала да го земе за мене. Му дала 500 денари и он избегал со парите и не ѝ вратил кусур. Ама среќна беше кога дојде дома и кога кажа. Купила саат за внучето, не биле битни парите.
И дополнително, на радио има некои македонски стари поп песни, како у моментов шо иде Лоша Девојка од Тамара. Песната од таа година се погоди да биде.
Недело, кучко, фала ти шо присеќаш на старите времиња.
Одјава.