Skip to main content

Кога неделата те тера да мислиш

Хаотична хармонија, така би си го нарекол периодов кој ме мачи некое време наназад. 
Сè е тука, сè е како што треба, но некако како да не оди по правилен редослед. 
Не знам дали е тоа до мене или е до природата на човекот, но често се сомневам во убавината на моментите, бидејќи знам дека животот не оди лесно и подмачкано постојано. И кога ќе почнам да мислам на тоа и кога ќе видам што е зад мене, колку и да сум сигурен во убавината и стабилноста, толку и се мислам дали сум онаму каде што сакам да сум, дали ги правам работите што сакам да ги правам, дали се радувам навистина на она што го имам или префрлам само превез од лажна среќа колку да се утешам сам.
Покрај сето она што го имам постигнато со 23 години, кое е малку во споредба со едни но многу во споредба со други, не можам а да не се замислам што од сега па натаму. 
Вечен проблем ми е тоа што не знам како е човек да биде спонтан. Мака ми е што не можам да живеам од денес за утре и да не мислам каде ќе сум наредните три години и што ќе правам со себе. Мразам и што поради тоа неизвсноста на иднината ме убива и уште толку допринесува за притисокот кој го осеќам. 
Не знам дали е наметнат притисок од околината, за тоа што и како треба да направам и како да го одиграм животов, или притисок кој доаѓа од внатре, но знам дека е тука и дека ми ги побркува мислите многу често во последно. Има некој чуден микс од сите актуелни ситуации кој ми ствара тежина и ми прави да се осеќам несигурно. Секој еден однос со луѓето околу мене придонесува за тоа - независно дали е позитивно или негативно искуство. 

Се наоѓам себеси во последно многу често како седам у соба, сам, со пуштен некој 3 hours relaxing music микс од јутјуб за да си ја разбистрам главата - и не иде. Толку премногу информации ми кружат во глава што и да замислам празна бела соба пак ќе ми се испишат глупости по ѕидовите во рок од една секунда. Заборавив како се филтрира светот. Порано полесно селектирав што ќе процесирам во глава. Сега ме напаѓа буквално сè.
Не знам дали за некои ситуации созреав прерано или одредени личности останаа многу зелени и тинејџери, ама знам дека таа разлика со луѓе кои ти биле блиски знае многу да боли и да пореметува. 

И еве, дури го пишувам ова иде музика за релаксација а јас не можам да се фокусирам на една тема. Паметот ми оди на милион работи кои ме мачат и кои ме тераат да се мавам од ѕид размислувајќи на нив.  
Мислам дека ќе одам да јадам. Ако веќе се тепам од размислување бар нека биде тоа на полн стомак.


Popular posts from this blog

Предновогдишна еуфорија

Не е еуфорија.

Комбинација од спомени од семејна топлина, од убава атмосфера, насмеани луѓе, симпатично украсени излози на продавници, накитени канделабри, дрвја, паркови, улици. Испреплетено со ладниот воздух, веењето на снег, тркалањето снежни топки за снешко, шарите на прозорите наутро. Чајот, столната ламба, книгата, тивката божиќна компилација од музика пуштена да ја надополнува атмосферата во позадина. Трепелтивата светлина од миризливата свеќа, волнените капа, шал и ракавици. Сеќавањето на многуте честитки кои ги праќавме и добивавме, избирањето на истите по тезгите на плоштад. Китење на елката, отплеткувањето на сијаличките и нивната музика, бирањето на нови лампиони и украси во поранешен Смешко на Максим Горки. Санката на полјаната до зграда, пакетчињата под елка, плишаните новогодишни мечиња. Зимскиот распуст, игрите со снег, мавањето со топки снег по автобуси, лижењето мразулци кои висат од покриви и натстрешници.
И денес, бидејќи многу од ова фали, поради обврските кои ги…

Култура

Доволно е да излезете до маалската продавница, не мора подалеку да отидете, за да забележите шо народ сме и колку многу ни фали за да можеме да кажеме дека сме современо општество.
Одиш накај маркет и пред да влезеш забележуваш дека рандом чоек број 1 не задржува врата на рандом чоек број 2 натоварен со кеси.
Влагаш у маркет, на сред пат застанала госпоЖа со натапирана фризура, бордно кармин, тегет комплетче и збори на телефон за шо ѝ треба дома расчепатена со газот на едниот крај од патот а со количката на другиот. Те гледа дека пробуваш да поминеш, и не, не се трга. Ќе и се измести колкот најверојатно.
Стигаш на каса и ооооп рандом чоек број 3 те потепува за да застане пред тебе пошо нели он има само цигари да земе а и се брза, пошо ти си најслободниот чоек на цел свет и времето секогаш е во твоја корист.
Дополнително на каса, ако не ѝ се погодил денот на касиерката ти го џитка кусурот низ цел маркет па ти иди собирај ги 50те денари што ти ги вратила во форма денарче и две денарчиња…

Калиопи speaks English

Не се сметам себе за човек кој совршено зборува и разбира англиски, затоа што моето познавање е на ниво кое се стекнува по 8 години школско учење (на моја среќа со прекрасни професорки и основно и средно) и на гледање филмови и серии првично со англиски превод, а потоа сведени само на разбирање од слушање.
Ќе се провлечат и 3-4 книги прочитани на англиски и интензивно слушање на странска музика (ова последново може да е и помалку од небитен фактор, но ете, вреди да се спомне).
Реално мислам дека никогаш не сум ни имал потреба од посветување курс по англиски, а тоа си се докажува и со нивото на знаење кое го имам и е исто со оние кои завршиле и по 8 степени, пак ќе повторам благодарение на упорноста на професорките како во основно така и во средно.
Знам дека ја немаат сите таа среќа да имаат одлични професори, но имаат сите можност да посетат курс на кој ќе научат ако ништо друго бар употреба на двете најпрости времиња во англискиот, present simple и present continuous tense.
Ќе разбер…