Skip to main content

Интелектот на просечниот освестен македонец

Во време на политичка криза каде буквално станува збор за живот или робија, кога народот станува да се побуни против недостаток на демократија, недостаток на слобода на избор и говор, недостаток на толеранција, недостаток на правен систем, недостаток на квалитет во секој сегмент од животот на еден граѓанин, се соочуваме со идеолошка криза на бунтовната група која тврди дека се бори за подобро утре.

Нема да навлегувам во партиските ангажмани на луѓето. Нема ниту да се осудам да му мрчам на некој зошто е симпатизер или член на една, друга или трета политичка партија. Ниту на крај памет не би си дал за право да му речам на некој дека е ретардиран само поради тоа што не е на мојата бранова должина за одредена тема или сет на теми.

Не сте слободоумни и без предрасуди само ако се решите да поддржите одреден број на маргинализирани групи, независно дали е од аспект на сексуална определба, здравствена или финансиска состојба или национална припадност. Не ги гледајте само опипливите работи по кои ќе ги дефинирате луѓето како прифатливи или неприфатливи за вас.
Немојте да се фалите дека не ви пречи лапање на две девојки у јавност кога исмејувате човек кој слуша музика поинаква од таа шо ја сакате.
Не се гордејте со тоа што би биле среќни да гледате како двајца мажи среќно заљубени се шетаат фатени за рака ако притоа навредувате човек кој ужива во поинаква кинематографија од таа која ви се допаѓа.
Џабе сте океј со дружењето со ХИВ позитивни личности кога дури се поздравувате со нив им се смеете на трите девојки кои поминале во тигрести хеланки и ги нарекувате сељанки од зад планина.
Не е во ред гласно да се борите за правата на лицата со физички/психички инвалидитет а притоа неистомислениците да ги наречете инвалидизирани у паметот.
Тажно е кога се борите против сиромаштија притоа организирајќи манифестации за собирање донации за исполнување на политички цели.
Мачно е кога ве читам како се борите за правата на жената и нејзината еднаквост во општеството и првата која ќе одлучи дека сака да биде домаќинка и да се посвети на семејство наместо на професија веднаш ја обележувате како маолумна, нереализирана и неспособна вештерка.
Трагично е да посветувате цели реферати на бранење на слободата за изразување на различен/спротивен став а притоа максимално да вложувате енергија во обезвредување на она што не се совпаѓа со вашата зацртана слика.

Не ми пречи ниту еден начин на изразување револт. Не ми пречи борба за подобро утре. Не ми пречи напредок на општеството во секоја насока. Но ми пречи кога е тоа селективно, исто како до сега, само од другата страна на мостот.

Ама вие си знаете. Јас сум само уште еден платеник кој бидејќи не е со вас, нема право на свој став, а ако веќе го има и го искаже, одма има дополнителна трансакциска сметка со нелегални приливи од некои темни и мрачни бесправно добиени пари.

До следната интелектуална поставка.

Се читаме.



Popular posts from this blog

Скопје и ноќниот живот

Не знам дали е до мене (не е!) или до градот наш насушен, ама постов ќе го почнам директно со потенцирање на неговата цел - НОЌНИОТ ЖИВОТ У ГРАДОВ Е СРАЊЕ! Ако тргнете во петок вечер да излезете, без притоа да немате некаде резервација, шансите да најдете место се нула. Скопје е веројатно првиот град во светот каде се резервираат места на шанк. Од кога по ѓаволите шанкот е нешто што се резервира?! Као, ако е празно, застануваш пиеш и си идеш, ако не е само си идеш и тоа е тоа. Вториот агол од кој можете да го разгледате нашиот ноќен живот е изборот на локали каде може да отидете. Не знам, 10 нека се преку сила. Години уназад се истите локали само шо на година дена менуваат име и лик, две недели има поразлична музика и концепт на забави и после тоа - сè по старо. - Беше у тоа новото на плоштад? Многу е добро, се вика 'рендомиме'. - Не беше тоа 'претходнорендомиме'? - Па да ама се смени газдата и внатре малку ентериерот и сеа е многу кул место. * исти фаци, иста ...

Предрасудите

Делувам како човек кој стварно жали што живее во земјава, меѓутоа немам една причина која може да ме натера да го сменам мојот став. Денес сакам да зборувам за предрасудите. Ја тераме Македонија кон ЕУ. Ја тераме Македонија кон ЈуЕсЕј... Ја тераме Македонија кон сè што нарекуваме high-developed country. Правиме измени во закони, приспособуваме стандарди, имплементираме работи кои не одговараат ниту најмалку на било кој аспект од нашиот начин на живот. Да не должам многу, правиме сè што го прават и оние наши земји - идоли. Но до каде сме со свеста? До каде сме со начинот на кој го прифаќаме светот? Убаво е како тоа ние гледаме со широко отворени очи, но лошо е како срцата ни се затворени према сите тие шаренила кои доаѓаат од надвор. Сè повеќе и повеќе ме изненадува фактот дека и покрај очекуваното, новите генерации да се развиваат во духот на либералноста, во правецот во кој се тера едно отворено општество, сме тргнале во насоката која се зацртала пред некои си 50 години. Тогаш машко б...

Пролет во есен

Есен е. Природата почнува да се повлекува, да умира, да исчезнува. Небото почнува сè почесто да плаче за многуте бои кои се губат и се заменуваат со сивилото на ладот. Се раѓа една општоприфатена депресија. Шеташ по улица и во сечии очи, дури и во оние насмеаните, наоѓаш по некоја ронка меланхолија која успева да допре до тебе и да почне полека да те претопува во општиот хаос на недефинирани емоции. Од очила за сонце, преминуваш во влечење на чадор за дожд кој ти треба најмногу оној пат кога ќе го заборавиш дома или на факултет. Наутро, ја вадиш ногата од под ќебе и сфаќаш дека ќе ти треба сета сила на светот за да се измолкнеш од топлината и сигурноста на креветот и да стапнеш во ладот на денот исполнет со обврски кои поради недостаток на сонце ќе бидат минимум три пати потешки. Вировите по улица ги користиш како огледало за некој паралелелн универзум во кој се надеваш дека енергијата нема да ти биде исцицана од депресијата на околината. Погледнуваш надолу, кон еден вир и се соочува...