Skip to main content

Македонските јавни лица и терминологијата

Во моменти кога се потпишува петиција за подобри услови за децата со посебни потреби, кога народот почнува да размислува малку повеќе за сите групи на граѓани кои се дел од ова општество и појавува желба да помогне во подобрување на положбата во општеството на истите, се соочуваме со појава на група на поединци (во случајов политички аналитичар) кои мавтајќи со своите дипломи и титули (поради кои очекуваме дека ќе се начитани и ќе имаат тро побогат речник за употреба, а и самите богами така се поставуваат) без никакво размислување, за опишување на негативна карактеристика на поединец користат терминологија поврзана со една од состојбите на децата кои спаѓаат во онаа група за која се потпишува петицијата.
Не знам кој е Петар Арсовски, и искрено не ме ни интересира да дознаам, ама тој Петар Арсовски кога веќе се нарекува политички аналитичар, чие мислење се очекува да има некаква тежина, не смее да си дозволи дури ни во момент на афектна состојба да изјави нешто како она на сликата подолу. 



Пред само неколку месеци кога Оливера Трајковска искористи слична терминологија, луѓето јавно побараа од неа да излезе и да се извини за несдооветната употреба на аутистичноста за доловување на сосема друга поента. Може се почека некој ден, или една недела, но на крај Оливера излезе и се извини.
Затоа сметам дека кој и да е, каде и да се наоѓа и што и да прави, Петар Арсовски треба да излезе, јавно (како што излегол за да ја даде изјавава) да се извини за давањето вака негативно светло на аутизмот сакајќи да опише политичка ситуација и да ја долови истата мисла на малку посоодветен начин.
Бидејќи веројатно ваквата несоодветна употреба на терминологијата кај нас е прилично честа појава, би замолил во секој момент кога можете и имате простор за тоа да укажувате на овие работи. Колку и да е навидум незначајно, патот кон општеството кон кое се стремиме се изодува чекор по чекор. И секој од тие чекори е важен.


Popular posts from this blog

Скопје и ноќниот живот

Не знам дали е до мене (не е!) или до градот наш насушен, ама постов ќе го почнам директно со потенцирање на неговата цел - НОЌНИОТ ЖИВОТ У ГРАДОВ Е СРАЊЕ! Ако тргнете во петок вечер да излезете, без притоа да немате некаде резервација, шансите да најдете место се нула. Скопје е веројатно првиот град во светот каде се резервираат места на шанк. Од кога по ѓаволите шанкот е нешто што се резервира?! Као, ако е празно, застануваш пиеш и си идеш, ако не е само си идеш и тоа е тоа. Вториот агол од кој можете да го разгледате нашиот ноќен живот е изборот на локали каде може да отидете. Не знам, 10 нека се преку сила. Години уназад се истите локали само шо на година дена менуваат име и лик, две недели има поразлична музика и концепт на забави и после тоа - сè по старо. - Беше у тоа новото на плоштад? Многу е добро, се вика 'рендомиме'. - Не беше тоа 'претходнорендомиме'? - Па да ама се смени газдата и внатре малку ентериерот и сеа е многу кул место. * исти фаци, иста ...

Предрасудите

Делувам како човек кој стварно жали што живее во земјава, меѓутоа немам една причина која може да ме натера да го сменам мојот став. Денес сакам да зборувам за предрасудите. Ја тераме Македонија кон ЕУ. Ја тераме Македонија кон ЈуЕсЕј... Ја тераме Македонија кон сè што нарекуваме high-developed country. Правиме измени во закони, приспособуваме стандарди, имплементираме работи кои не одговараат ниту најмалку на било кој аспект од нашиот начин на живот. Да не должам многу, правиме сè што го прават и оние наши земји - идоли. Но до каде сме со свеста? До каде сме со начинот на кој го прифаќаме светот? Убаво е како тоа ние гледаме со широко отворени очи, но лошо е како срцата ни се затворени према сите тие шаренила кои доаѓаат од надвор. Сè повеќе и повеќе ме изненадува фактот дека и покрај очекуваното, новите генерации да се развиваат во духот на либералноста, во правецот во кој се тера едно отворено општество, сме тргнале во насоката која се зацртала пред некои си 50 години. Тогаш машко б...

Пролет во есен

Есен е. Природата почнува да се повлекува, да умира, да исчезнува. Небото почнува сè почесто да плаче за многуте бои кои се губат и се заменуваат со сивилото на ладот. Се раѓа една општоприфатена депресија. Шеташ по улица и во сечии очи, дури и во оние насмеаните, наоѓаш по некоја ронка меланхолија која успева да допре до тебе и да почне полека да те претопува во општиот хаос на недефинирани емоции. Од очила за сонце, преминуваш во влечење на чадор за дожд кој ти треба најмногу оној пат кога ќе го заборавиш дома или на факултет. Наутро, ја вадиш ногата од под ќебе и сфаќаш дека ќе ти треба сета сила на светот за да се измолкнеш од топлината и сигурноста на креветот и да стапнеш во ладот на денот исполнет со обврски кои поради недостаток на сонце ќе бидат минимум три пати потешки. Вировите по улица ги користиш како огледало за некој паралелелн универзум во кој се надеваш дека енергијата нема да ти биде исцицана од депресијата на околината. Погледнуваш надолу, кон еден вир и се соочува...