15254 километри

Денес си ја испратив најдобрата другарка за Австралија. Другарка која ми била здрав разум и совест. Другарка која ми била поддршка за сè и која секогаш ми помагала и ме учела како да се сакам и прифатам себе онаков каков што сум. Другарка која никогаш не ми дозволила да се сомневам што сè можам да постигнам. Другарка која ме научи како да не трошам време и енергија на небитни луѓе и работи. Другарка која беше спремна да жртвува од себе само за да го заштити нашето пријателство. Другарка со која сме го испиле целиот алкохол на светот, сме ги исплакале сите тажни песни и сме се смееле до грчеви во стомак. Другарка со која си ги знаеме најинтимните тајни, најголемите стравови и најубавите соништа. Денес си ја испратив другарката која е пола од она што сум јас.

И среќен сум. Среќен сум што оди во подобар живот, што ќе има прилика да живее прекрасно и да напредува. Среќен сум што оди со човекот кој ја сака највеќе и што ќе даде сè од себе она секогаш да е насмеана и задоволна. Среќен сум затоа што одат далеку од сè што е гнасно овде.

Едно ми е мака само. Меѓу нас ќе бидат 15.254 километри. И нема да се решат со доаѓање на две години, со гледање кога ќе се врати на неколку дена во Македонија затоа што сакајќи и самиот јас да си одам од дупкава, само на другата страна на светот, животов ќе нè оддалечи за едно 1.500 километри дополнително. A meeting halfway ќе биде nearly impossible коа двајца фаќаат толку различни насоки во животот, независно од близината која ја имаат.

И тешко ми е, многу ми е тешко.